In 1941 evacueerde de SS de gehele bevolking van Terezin en richtte de stad in als getto voor joden, eerst afkomstig uit Bohemen en Moravië, later ook uit andere landen. Het was trouwens de bedoeling van de nazi's om de joodse bevolking te 'concentreren' in bepaalde locaties, vandaar de naam 'concentratiekampen'.
In het begin ging Theresienstadt door voor een kamp met een relatief mild regime: zo was het de gevangenen toegestaan toneelstukken op te voeren, concerten te geven en lezingen te houden, er waren zelfs scholen en er was een vorm van zelfbestuur. De nazi's lieten zelfs een commissie van het Internationale Rode Kruis toe in dit in hun ogen 'modelkamp'. Daartoe werd alles opgeknapt, en de waarnemers concludeerden precies wat de nazi's gehoopt hadden.
Velen waanden zich hier aanvankelijk veilig, maar al gauw bleken de ware Duitse bedoelingen: Theresienstadt werd een doorgangskamp, een tussenstop op weg naar de vernietigingskampen waaronder Auschwitz. Dit nam niet weg dat er in het kamp toch vele verschrikkelijke zaken gebeurden. Van de bijna 140.000 mannen, vrouwen en kinderen die in Theresienstadt zijn geweest, stierven er 26.000 in het kamp zelf, meer dan 100.000 anderen kwamen na deportaties elders om het leven. Toen het Russische leger Theresienstadt bevrijdde, trof men 17.000 overlevenden aan.
